حس آدم لختی و دارم که گذاشتنش وسط شهر . وسط یه چهار راه که نمیشه تکون خورد . هر سمتش که برم بدتره . لختم و کلافه . و بی پناه . بیرون که میرم اینجوریم . تو خونه بدتر . چمه ؟ هیچی برام طعم نداره . و همش توی تنم میلرزم . دراز که میکشم ، حس میکنم رو پام سوسک داره راه میره . کلن تو هیچ پزیشنی راحت نیشم . کارم شده ترس . دوس دارم از همه جا بکشم بیرون . از تمام فضاهایی که توشون هستم . مجازی و غیر مجازی .. اما نمیکنم . چون از سکون و تنهایی میترسم . نکنه بگندم . نکنه بو بگیرم . نکنه عقب بیوفتم .  دلم یه بغل گرم میخواد . یکی که من و بپوشونه . بشه پشتش قایم شد.